![]() |
|
Ładowanie...
|
||||||||||
![]() |
||||||||||||
|
Metoda werbo-tonalna została opracowana przez profesora Petara Guberinę w latach 50. w Centrum SUVAG w Zagrzebiu. Jej celem jest nauka mowy nawet dzieci z głębokim uszkodzeniem słuchu. Uczą się one mówić w sposób melodyjny, z prawidłową intonacją i artykulacją, taką jak u dzieci słyszących.
W metodzie werbo-tonalnej poprzez specjalnie dobrane ćwiczenia oddziaływujące na rozwój motoryczny dziecka, zmysł równowagi, uwrażliwiające słuch i rozwijające komunikację językową. Terapeuta stymuluje rozwój motoryczny, zmysł równowagi, uwrażliwiając słuch. Terapeuci stosują metodę werbo-tonalną łącząc ruch ciała i rytm muzyczny w celu rozwoju komunikacji językowej. Metoda stosowana jest od lat 60-tych na całym świecie. Odniosła ogromny sukces w edukacji dzieci z uszkodzonym narządem słuchu. Metoda, stosowana jest u dzieci od momentu potwierdzenia wady słuchu do wieku szkolnego, wykorzystuje relacje zachodzące między mową a ruchem. Określone ruchy są powiązane z odpowiednimi dźwiękami. W terapii wykorzystuje się też aparaturę wzmacniającą dźwięki, która służy poprawie jakości odbioru dźwięku. Są to: aparat SUVAG, mikrofon elektryczny, słuchawki, pelota i podłoga wibracyjna. W metodzie werbo-tonalnej każda samogłoska ma przyporządkowany rekwizyt, który stosowany jest do wywoływania i utrwalania danej głoski, np. samogłosce [a] przyporządkowany jest pompon. Dziecko tworzy skojarzenie między przedmiotem a dźwiękiem i będzie wydawało taki dźwięk, jakiego się nauczy widząc daną zabawkę. Samogłoska [o] to chusta, [u] bączek, [e] kubeczki itd. Dla dziecka ćwiczenia z wykorzystaniem metody werbo-tonalnej to nie terapia, lecz miła zabawa, do której można włączyć też rodziców. Dzięki tej metodzie dzieci robią postępy i wykorzystują swoje możliwości słuchowe. Założeniem metody jest przełożenie ruchów całego ciała (makroruchy) na ruchy narządów mowy (mikroruchy) i wykorzystanie związku, jaki pomiędzy nim istnieje. Osiąga się to przez stosowanie rytmu ciała, rytmu muzycznego oraz zabaw fonacyjnych. Rytm ciała jest wykorzystywany do wywołania głosu i korygowania nieprawidłowej artykulacji. Ruchy ciała służą nie tylko do tworzenia sylab, ale też do układania zdań bez pomocy odczytywania mowy z ust. W rytmie muzycznym w trakcie terapii wykorzystywane są wyliczanki-rymowanki, które podkreślają elementy suprasegmentalne mowy tj. akcent , melodia, tempo. „Dźwięki Marzeń” to autorski, Ogólnopolski Program Rehabilitacji Małych Dzieci z Wadą Słuchu, który od maja 2006 roku realizowany jest przez Fundację Orange. Jest to unikatowy program edukacyjno-medyczny w skali Europy oraz największa pozarządowa inicjatywa obejmująca pomocą najmłodsze dzieci z uszkodzonym narządem słuchu (których, co roku w Polsce rodzi się ok. 600 według danych Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy). Program „Dźwięki Marzeń” umożliwia rozpoczęcie wczesnej rehabilitacji słuchu i mowy, tuż po wykryciu wady słuchu u dziecka. Stanowi tym samym uzupełnienie i rozszerzenie Programu PPPBSuN.
|
CSR
ochrona środowiska
edukacja
ekologia
kodeks etyczny
raport 2008
public relations
biznes a miejsce pracy
filantropia
raport 2007
biznes a rynek
zdrowie
raport
zarządzanie
raport społeczny
zrównoważony rozwój
biznes a społeczeństwo
odpowiedzialność
wolontariat
corporate
kampania społeczna
governance
CRM
fair trade
raport 2006
konsument
raport 2005
etyka
human resources
|
||||||||||