Ładowanie...
 |  |  |  |  |  |
Wpisz tu swój email:
"Młodzi konsumenci o CSR" - komentarz Małgorzaty Niepokulczyckiej
Autor: dr Małgorzata Niepokulczycka, Federacja Konsumentów
Przypominanie o tym, że młodzież jest przyszłością narodu czy też starej prawdy zawartej w powiedzeniu: „Czym skorupka za młodu…” lub „ Czego Jaś się nie nauczył…” w przypadku zjawiska określanego jako społeczna odpowiedzialność biznesu ma, wbrew pozorom, głęboki sens.
Przypominanie o tym, że młodzież jest przyszłością narodu czy też starej prawdy zawartej w powiedzeniu: „Czym skorupka za młodu…” lub „ Czego Jaś się nie nauczył…” w przypadku zjawiska określanego jako społeczna odpowiedzialność biznesu ma, wbrew pozorom, głęboki sens.
Jeżeli traktujemy społeczną odpowiedzialność biznesu poważnie, jako wyznacznik nowych trendów ekonomicznych i społecznych, zrozumienie i akceptacja dla tego problemu ze strony młodzieży jest wręcz nie do przeszacowania. Wynika to z kolejnego truizmu: dzisiejsi 18. czy 25.latkowie jutro będą osobami podejmującymi istotne, nie tylko dla ich indywidualnych interesów, decyzje. Warto więc poświecić czas i środki na ich rzetelną edukację w tym zakresie, by byli społecznie odpowiedzialni w rzeczywisty a nie tylko marketingowy sposób.
Dla prawidłowego rozwoju idei CSR niezbędne jest zwiększenie świadomości jej istnienia, prawidłowe rozpoznawanie związanych z nią działań i aktywne w nich uczestniczenie coraz większej liczby osób i podmiotów gospodarczych. Młodzież jest tą grupą społeczną, w której zrozumienie i akceptacja nowych zjawisk i poglądów a także umiejętność dostosowania się do nowych reguł i wyzwań stawianych przez otoczenie jest największa. Nie miejsce w tym krótkim komentarzu na wyjaśnienia dlaczego pokolenie, na którym trenowano gospodarkę centralnie sterowaną, jest w dużej mierze dla nowych idei ekonomicznych stracone.
Wróćmy zatem do wyników badania „Młodzi konsumenci o CSR”.
16% respondentów zetknęło się z pojęciem CSR. Podkreślam słowo „zetknęło”. Ciekawe, jaka byłaby odpowiedź na inaczej, bardziej konkretnie postawione pytanie? O czym to świadczy? Odpowiedź jest znana od wielu, niestety zbyt wielu, lat – świadczy to o skostniałym systemie edukacji, który nie uwzględnia nowych zjawisk społecznych i ekonomicznych tkwiąc głęboko korzeniami w XIX wieku. Dostrzeganie i uwzględnianie w systemie edukacji nowych zjawisk, choćby takich, jak rola konsumenta w gospodarce rynkowej, ochrona jego praw i interesów czy społeczna odpowiedzialność biznesu, wymaga nowego podejścia do treści i form ich przekazywania. Z uwagi na ich dynamizm oraz interdyscyplinarny charakter to zdecydowanie trudniejsze i bardziej ambitne zadanie stojące przed systemem oświaty niż nauczanie o – z pełnym szacunkiem – pantofelku czy innym jamochłonie.
Pierwsze wrażenie po zapoznaniu się z licznymi wykresami, tabelkami i diagramami rodzi następującą refleksję: nadal, jak w przypadku innego typu badań konsumenckich, uznanym za główne wiarygodne źródło są rodzice i znajomi. Potwierdza to badanie - na pytanie: Na ile informacje związanez biznesem odpowiedzialnym przekazywane w różny sposób wydają Ci się szczere/autentyczne? 88% respondentów odpowiedziało, że te uzyskane od rodziców lub/i znajomych są zdecydowanie lub raczej wiarygodne. To wręcz wzruszające! A jaka byłaby odpowiedź na pytanie nie o szczerość lecz o rzetelność? Jaką wiedzą dysponują rodzice na temat CSR? Może warto byłoby ją zbadać?
Zaledwie 6% respondentów dowiedziało się o CSR od rodziców, 59% w szkole, 45% poprzez Internet. Internet jest więc źródłem informacji o CSR dla dość sporej liczby osób. Nawiasem mówiąc omawiane badanie było przeprowadzone z wykorzystaniem tego medium. I co się okazuje?! W ocenie Internautów jest to niezbyt wiarygodne źródło informacji bowiem w kontekście „szczerości” jako zdecydowanie wiarygodne uznało je zaledwie 9% respondentów jako raczej wiarygodne 48%. Wynikiem tym Internet plasuje się na… ostatnim miejscu. Również przy pytaniu o zrozumiałość i przejrzystość przekazywanej informacji Internet plasuje się pod koniec stawki, zaś rodzice i znajomi zajmują zaszczytne drugie miejsce.
Jaki z tego wniosek? Jeżeli przyjąć te wyniki jako odzwierciedlające rzeczywistość, to należałoby
(w moim odczuciu wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi) całe uderzenie edukacyjne i informacyjne skierować nie na młode lecz na starsze pokolenie! Skoro to rodzice są najbardziej rzetelnym i zrozumiałym źródłem informacji… byłaby to swego rodzaju rewolucja edukacyjna. Z dotychczasowych doświadczeń Federacji Konsumentów wynika bowiem coś zdecydowanie odwrotnego. W przypadku edukacji konsumenckiej najbardziej efektywna droga do uświadomienia starszemu pokoleniu roli konsumenta w gospodarce rynkowej a także znaczenia znajomości i ochrony jego praw prowadzi poprzez edukację dzieci i młodzieży. One to występują w rodzinnych domach jako edukatorzy. Z całym szacunkiem dla osób z dłuższym stażem życiowym, którym też, co jest oczywiste, należy poświęcić - i to robimy - czas i uwagę, ale, jak powszechnie wiadomo, najtrudniej zmienić przyzwyczajenia i obalać stereotypy. No bo: „czym skorupka…”
Co łączy, w kontekście CSR oczywiście, pokolenie 50., 60.latków z ich dziećmi? Ten sam sposób postrzegania działań związanych ze społeczną odpowiedzialnością biznesu: CSR jest elementem marketingu i promocji, nowym narzędziem walki konkurencyjnej. Kupuj u mnie, bo ja jestem odpowiedzialny społecznie (a on nie)! Nie wiesz co to znaczy i na czym polega? Nie szkodzi! Rozumiesz przecież słowo „odpowiedzialny”. To jest klucz do twojej decyzji i… portfela. Tak jak „rzetelny czy sprawiedliwy handel”.
Czy trzeba się temu dziwić? Przecież z badania wynika, że wiarygodnym źródłem informacji o CSR są rodzice mający dobrze w pamięci, że jeszcze nie tak dawno pogardliwym słowem było „ prywaciarz” a potępianą grupą społeczną „prywatna inicjatywa”. Dla wielu osób zostały one obecnie zastąpione nowym „biznes”, ale konotacje pozostały. Czy - w świetle lawiny sensacyjnych doniesień mediów o przekrętach, nadużyciach, nieuczciwości – biznes, ten krwiopijca, może być odpowiedzialny? I to w dodatku społecznie? A handel rzetelny? Sprawdza się więc powiedzenie: „niedaleko pada jabłko od jabłoni”?
Nawiasem mówiąc, jak mieć zaufanie do firmy deklarującej, że w swojej misji kieruje się społeczną odpowiedzialnością (a szanowanie praw konsumentów jest przecież jednym z jej elementów), gdy w życiu codziennym łamie i lekceważy konsumenta i jego prawa? Społeczna odpowiedzialność to nie są jednorazowe fajerwerki czy zastępowanie organizacji charytatywnych. To niewdzięczne, codzienne działanie najczęściej bez kamer telewizyjnych.
Jeżeli więc przyjmiemy – a nie wyobrażam sobie aby było inaczej – że społeczna odpowiedzialność biznesu jest, czy powinna, czy będzie czymś więcej niż zabieg marketingowy to w świetle wyników omawianego badania widać, jak wiele jest do zrobienia i to zarówno po stronie systemu edukacji, biznesu a także organizacji pozarządowych. Tylko wspólny wysiłek – i to kolejny frazes, niestety - wszystkich zainteresowanych stron, zwanych obecnie modnie interesariuszami (to brzmi dumnie!) przyniesie oczekiwany rezultat. Nie tylko bowiem biznes powinien być odpowiedzialny.
Dla prawidłowego rozwoju idei CSR niezbędne jest zwiększenie świadomości jej istnienia, prawidłowe rozpoznawanie związanych z nią działań i aktywne w nich uczestniczenie coraz większej liczby osób i podmiotów gospodarczych. Młodzież jest tą grupą społeczną, w której zrozumienie i akceptacja nowych zjawisk i poglądów a także umiejętność dostosowania się do nowych reguł i wyzwań stawianych przez otoczenie jest największa. Nie miejsce w tym krótkim komentarzu na wyjaśnienia dlaczego pokolenie, na którym trenowano gospodarkę centralnie sterowaną, jest w dużej mierze dla nowych idei ekonomicznych stracone.
Wróćmy zatem do wyników badania „Młodzi konsumenci o CSR”.
16% respondentów zetknęło się z pojęciem CSR. Podkreślam słowo „zetknęło”. Ciekawe, jaka byłaby odpowiedź na inaczej, bardziej konkretnie postawione pytanie? O czym to świadczy? Odpowiedź jest znana od wielu, niestety zbyt wielu, lat – świadczy to o skostniałym systemie edukacji, który nie uwzględnia nowych zjawisk społecznych i ekonomicznych tkwiąc głęboko korzeniami w XIX wieku. Dostrzeganie i uwzględnianie w systemie edukacji nowych zjawisk, choćby takich, jak rola konsumenta w gospodarce rynkowej, ochrona jego praw i interesów czy społeczna odpowiedzialność biznesu, wymaga nowego podejścia do treści i form ich przekazywania. Z uwagi na ich dynamizm oraz interdyscyplinarny charakter to zdecydowanie trudniejsze i bardziej ambitne zadanie stojące przed systemem oświaty niż nauczanie o – z pełnym szacunkiem – pantofelku czy innym jamochłonie.
Pierwsze wrażenie po zapoznaniu się z licznymi wykresami, tabelkami i diagramami rodzi następującą refleksję: nadal, jak w przypadku innego typu badań konsumenckich, uznanym za główne wiarygodne źródło są rodzice i znajomi. Potwierdza to badanie - na pytanie: Na ile informacje związanez biznesem odpowiedzialnym przekazywane w różny sposób wydają Ci się szczere/autentyczne? 88% respondentów odpowiedziało, że te uzyskane od rodziców lub/i znajomych są zdecydowanie lub raczej wiarygodne. To wręcz wzruszające! A jaka byłaby odpowiedź na pytanie nie o szczerość lecz o rzetelność? Jaką wiedzą dysponują rodzice na temat CSR? Może warto byłoby ją zbadać?
Zaledwie 6% respondentów dowiedziało się o CSR od rodziców, 59% w szkole, 45% poprzez Internet. Internet jest więc źródłem informacji o CSR dla dość sporej liczby osób. Nawiasem mówiąc omawiane badanie było przeprowadzone z wykorzystaniem tego medium. I co się okazuje?! W ocenie Internautów jest to niezbyt wiarygodne źródło informacji bowiem w kontekście „szczerości” jako zdecydowanie wiarygodne uznało je zaledwie 9% respondentów jako raczej wiarygodne 48%. Wynikiem tym Internet plasuje się na… ostatnim miejscu. Również przy pytaniu o zrozumiałość i przejrzystość przekazywanej informacji Internet plasuje się pod koniec stawki, zaś rodzice i znajomi zajmują zaszczytne drugie miejsce.
Jaki z tego wniosek? Jeżeli przyjąć te wyniki jako odzwierciedlające rzeczywistość, to należałoby
(w moim odczuciu wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi) całe uderzenie edukacyjne i informacyjne skierować nie na młode lecz na starsze pokolenie! Skoro to rodzice są najbardziej rzetelnym i zrozumiałym źródłem informacji… byłaby to swego rodzaju rewolucja edukacyjna. Z dotychczasowych doświadczeń Federacji Konsumentów wynika bowiem coś zdecydowanie odwrotnego. W przypadku edukacji konsumenckiej najbardziej efektywna droga do uświadomienia starszemu pokoleniu roli konsumenta w gospodarce rynkowej a także znaczenia znajomości i ochrony jego praw prowadzi poprzez edukację dzieci i młodzieży. One to występują w rodzinnych domach jako edukatorzy. Z całym szacunkiem dla osób z dłuższym stażem życiowym, którym też, co jest oczywiste, należy poświęcić - i to robimy - czas i uwagę, ale, jak powszechnie wiadomo, najtrudniej zmienić przyzwyczajenia i obalać stereotypy. No bo: „czym skorupka…”
Co łączy, w kontekście CSR oczywiście, pokolenie 50., 60.latków z ich dziećmi? Ten sam sposób postrzegania działań związanych ze społeczną odpowiedzialnością biznesu: CSR jest elementem marketingu i promocji, nowym narzędziem walki konkurencyjnej. Kupuj u mnie, bo ja jestem odpowiedzialny społecznie (a on nie)! Nie wiesz co to znaczy i na czym polega? Nie szkodzi! Rozumiesz przecież słowo „odpowiedzialny”. To jest klucz do twojej decyzji i… portfela. Tak jak „rzetelny czy sprawiedliwy handel”.
Czy trzeba się temu dziwić? Przecież z badania wynika, że wiarygodnym źródłem informacji o CSR są rodzice mający dobrze w pamięci, że jeszcze nie tak dawno pogardliwym słowem było „ prywaciarz” a potępianą grupą społeczną „prywatna inicjatywa”. Dla wielu osób zostały one obecnie zastąpione nowym „biznes”, ale konotacje pozostały. Czy - w świetle lawiny sensacyjnych doniesień mediów o przekrętach, nadużyciach, nieuczciwości – biznes, ten krwiopijca, może być odpowiedzialny? I to w dodatku społecznie? A handel rzetelny? Sprawdza się więc powiedzenie: „niedaleko pada jabłko od jabłoni”?
Nawiasem mówiąc, jak mieć zaufanie do firmy deklarującej, że w swojej misji kieruje się społeczną odpowiedzialnością (a szanowanie praw konsumentów jest przecież jednym z jej elementów), gdy w życiu codziennym łamie i lekceważy konsumenta i jego prawa? Społeczna odpowiedzialność to nie są jednorazowe fajerwerki czy zastępowanie organizacji charytatywnych. To niewdzięczne, codzienne działanie najczęściej bez kamer telewizyjnych.
Jeżeli więc przyjmiemy – a nie wyobrażam sobie aby było inaczej – że społeczna odpowiedzialność biznesu jest, czy powinna, czy będzie czymś więcej niż zabieg marketingowy to w świetle wyników omawianego badania widać, jak wiele jest do zrobienia i to zarówno po stronie systemu edukacji, biznesu a także organizacji pozarządowych. Tylko wspólny wysiłek – i to kolejny frazes, niestety - wszystkich zainteresowanych stron, zwanych obecnie modnie interesariuszami (to brzmi dumnie!) przyniesie oczekiwany rezultat. Nie tylko bowiem biznes powinien być odpowiedzialny.
| Dodaj komentarz: |
||||||
|
CSR
ochrona środowiska
edukacja
ekologia
kodeks etyczny
raport 2008
public relations
biznes a miejsce pracy
filantropia
raport 2007
biznes a rynek
zdrowie
raport
zarządzanie
raport społeczny
zrównoważony rozwój
biznes a społeczeństwo
odpowiedzialność
wolontariat
corporate
kampania społeczna
governance
CRM
fair trade
raport 2006
konsument
raport 2005
etyka
human resources